MyDiary

ช่วงนี้อิตัวเล็กกำลังเหวี่ยงมากกับทุกเรื่อง
การเงินฝืดเคืองเหมือนบุคคลล้มละลาย
ไม่ทำงานก็ไม่มีเงิน ทำงานก็ไม่มีเงิน เจอแต่ดราม่า โอย!!ปวดตับ
วัยนี้มันเป็นวัยเล่นเกม ไปเที่ยว ไม่ใช่เวลาที่จะทำงานเลยนะ
คำว่าปิดเทอมในชีวิตจะไม่มีอยู่แล้ว ไม่รู้เหมือนกันว่าจะหาเรื่องใส่ตัวทำไม
เหวี่ยงเรื่องงาน

อิป้าลูก2คนนึงขับรถเข้ามาเป็นลูกค้าทางไดร์ทรูของเรา
ทางไดร์ทรูคืออิ่มอร่อยได้โดยไม่ต้องลงจากรถ เพียงคุณขับรถมาที่ลำโพง
และสั่งอาหารผ่านทางลำโพง หลังจากนั้นขับมาจ่ายตังที่หน้าต่าง1 และรับอาหารหน้าต่าง 2
โดยคนที่คิดตังกับคนที่รับOrderคือคนเดียวกัน
 
อิป้าลูก2 : เบอเกอร์แม็คไก่ 1 ชุดค่ะ
me : แม็คไก่ 1 ชุดค่ะ ชำระเงินหน้าต่างถัดมาค่ะ
ฟิ้ว อิป้าค่อยๆเข็นรถมา ข้างหลังรถต่ออีก 3 คัน พอมาถึงหน้าต่างปุ๊ป
อิป้า : ขอดูตุ๊กตาหน่อยค่ะ แบมือ
me : เอ่อ...หน้าต่างนี้ไม่มีตุ๊กตาอ่ะค่ะ ต้องไปดูหน้าต่างนู้น
อิป้า : เมื่อก่อนมันมีป้าย โบชัวร์ไม่ใช่หรอค่ะ ? (ท่าทางไม่พอใจ)
แม่ม รู้ดีอีก อูย!รถมาอีก 2 คัน หยืบโบชัวส่งให้
อิป้า : เอาเบอร์8ค่ะ
me : พี่ซื้อตุ๊กตาเพิ่ม1ตัวนะค่ะ
อิลูกค้าคันหลัง :ฮัลโหลลลลลลลล น้องครับสั่งอาหารหนน่อยครับ โหลๆ
me:รบกวนรอสักครู่นะค่ะ
อิคันหลัง :โอเคครับ เอาชุดแม็คไก่ทอด บลาบลา
-*- ฟังกูพูดบ้างมั้ยเนี่ย ?
me:เดี๋ยวกรุณารอสักครู่นะค่ะ
อิป้า : ไม่ใช่ค่ะ!! พี่สั่งไปแล้ว มันมีตุ๊กตาไม่ใช่หรอ ?
me : อ๋อ พี่จะสั่งเป็นชุดแฮปปี้มีลเบอเกอร์ไก่เปปเปอร์ใช่มั้ยค่ะ
อิป้า:ไม่ใช่ พี่ก็สั่งแบบนี้ทุกที ก็ได้ทุกครั้ง (เริ่มโวยวาย)
me : พี่สั่งชุดแม็คไก่1ชุด ?
อิชั้นงงมากค่ะ ชุดที่เจ๊แกสั่งมันไม่แถมตุ๊กตา ตุ๊กตามันแถมในชุดแฮปปี้มีล
อิป้า :ก็ใช่ไง
อิคันหลัง :โวยยยย!! สั่งได้ยังเนี่ย ???
me:คือพี่จะซื้อตุ๊กตาเพิ่มอีกตัวนึง ?
อิป้า :ใช่ค่ะ เอาเบอร์8
 
เอ๊า!อิป้า และที่กูถามมึงไปตั้งแต่บรรทัดแรกมันก็ถูกแล้วไม่ใช่หรอว่ะ ?
ส่วนอิคันหลัง เหตุการณ์แบบนี้เจอบ่อยมากค่ะ
รู้จักรอกันหน่อยสิค่ะคุณณณณ !!
 
คันต่อมา
 
อิคุณลุง : ชุดที่8ครับ
me:106บาท ชำระเงินหน้าต่างถัดมาค่ะ
อิคุณลุง:ชำระเงินที่ไหนครับ ??
-*-
มาถึงหน้าต่างชำระเงิน
me:สวัสดีค่ะ (ไหว้แบบนางสาวไทย) 106บาทค่ะ (เสียงดังฟังชัด ยิ้มหวาน)
อิคุณลุง:ครับ เท่าไหร่ครับ ?
-*-
จ่ายเงินเสร็จ
me:รับอาหารหน้าต่างถัดไปค่ะ ขอบคุณค่ะ ยกมือไหว้
อิคุณลุง:อ๋อ ครับๆ (พยักหน้า) รับอาหารตรงไหนครับ ?
-*-
ลูกค้าแบบนี้80%หรือมากกว่านั้น เป็นอะไรกันมากป่ะ ?
ฟังบ้างสิค่ะ เวลาอิชั้นพูดนะ
บางคนทวนอาหารตั้งแต่แม่มสั่งจนแม่มจ่ายตัง ไม่เห็นพูดไรสักคำ
แต่พอไปถึงหน้าต่างรับอาหาร
น้องค่ะ!! Oh No อันนี้พี่ไม่ได้สั่งน่ะค่ะ
และเราก็ต้องวุ่นวาย วิ่งพล่านทั่วร้านค่ะ แก้ไขรายการให้มัน
ยกเลิกอะไรที่มันไม่เอา ทำอาหารใหม่ให้มันโดยเร็ว
เปิดเก๊ะคืนเงินกันให้ป่วนไปหมด บางคนอาจคิดว่าไม่เป็นอะไร
แต่ความจริงไม่ใช่เลยค่ะ !! เป็นมาก !! รถคันหลังที่มันต่อยาวเหยียดล่ะค่ะ ?
ทุกคนก็อยากให้ถึงคิวตัวเองทั้งนั้น รอโมโหหิวไปหมด
และก็พาลใส่พนักงานนี่ล่ะ เวลายกเลิกรายการพวกนี้ก็ต้องให้เมเนเจอร์เป็นคนทำ
ถ้าลูกค้าเยอะๆ ยิ่งแย่ การทำรายการพวกนี้คือทำบ่อยไม่ดี เหตุผลไม่รู้
รู้แต่ว่าไม่มีใครอยากให้ตัวเองโดนคดีนี้
 
มาถึงในร้านบ้าง
ครอบครัวสุขสันพ่อแม่และลูกชายวัยน่ารัก เดินเข้ามา
พ่อ:อยากได้ของเล่นเบอร์ไหนครับ เอาตัวไหน
อิลูกชี้้เบอร์ 8 ซึ่งที่ร้านยังไม่มี มีแค่1กับ2
พนง:เบอร์8ยังไม่มาค่ะ มีแค่1กับ2
เรื่องราวเหมือนจะผ่านไปด้วยดี สั่งอาหารจนใกล้เสร็จแล้ว จู่ๆอิพ่อโดนผีเข้าค่ะ
 
อิพ่อ:นี่คุณ มันอะไรกันเนี่ย เรียกผู้จัดการมาคุยดิ
คุณมีของโชว์ แต่คุณไม่มีของได้ยังไง มันไม่ได้นะ
และเอาไอ้ตัวในตู้นี่ได้มั้ย ?

ผู้ช่วยผู้จัดการ :มันต้องส่งคืนบริษัทอ่ะคะ
 
อิพ่อโวยวายเสียงดังมากค่ะ ดังจริงๆทั้งร้านเลย
อิพ่อน่ากลัวมากค่ะ ตอนนี้น้ำดำน้ำแดง พูดจาแบบใช้คำพูดคนชั้นสูงอ่ะคะ
แต่กริยานี่ไม่ใช่เลย สุดท้ายต้องเอาตัวโชว์ให้มันไป ส่วนคุณแม่ยินเฉยๆ ทำนิ่งไม่สนใจค่ะ
แต่ท่าทางอายมิใช่น้อย หน้าแดงเชียว
คนมองมันทั้งร้านค่ะ และท่าทางจะพร้อมใจกันนินทา
 
พอมาทำงานแบบนี้แล้วทำให้เห็นอะไรหลายอย่างเลยค่ะ
เรื่องมีอีกเยอะมาก ทำให้เห็นความเห็นแก่ตัวของคนเรา
สนใจแต่เรื่องของตัวเอง บางทีอิชั้นรับหน้าเคาเตอร์
คนนี้กำลังสั่งอยู่ อยู่ดีๆอีกคนเดินมาจากไหนไม่รู้ สั่งๆๆๆๆ
ทำเอาเหวอไปเลยค่ะ ปวดหัวมาก
 
ภายในร้านก็ใช่จะดี ผู้จัดการแต่ละคน บางคนก็ดี แต่บางคนไม่ไหวค่ะ
เวลาไม่มีคนโทรตามอ้อนวอน ขอร้องให้เราไปทำงาน
แต่บางเวลาที่ต้องการกำจัดคนนะค่ะ
มันเปลี่ยนตารางงานค่ะ และไม่บอกเราแม้แต่คำเดียว เอากับมันสิ
เพื่อนร่วมงานบางคนก็เห็นแก่ตัวเกินจะรับได้
อิพวกเด็กใหม่รู้ว่าใหม่ แต่ไม่มีความกระตือรือร้นในการทำงานสักนิด
เอาแต่ยืนเฉยๆ พอเราบอกให้ทำไรหน่อย แอบชักสีหน้าค่ะ
สอนอะไรไม่จำ ก็ไม่เป็นมันอยู่อย่างนั้นแหล่ะ
และเด็กสมัยนี้ไม่มีสัมมาคารวะเลยสักนิดเดียวค่ะ
กวนตีนที่1 ไม่ยอมใคร ใครหยามใครว่าไม่ได้ค่ะ ไม่พอใจ!!!
ทำเป็นแรงใส่ มันคิดว่ามัน โถ!! สงสารพ่อแม่มันจริงๆ
ไม่ได้ทำแค่กับพนง.ธรรมดานะ กับผู้จัดการยังทำ
เราเข้างานก่อนมันถือเป็นรุ่นพี่มัน ให้ความเคารพสักนิดไม่มี
กูแก่กว่ามึงปี-2ปีก็ถือว่าแก่กว่า ความเคารพไม่มี
เรียกอิบ้างล่ะ แกล้ง ใช้กำลังสารพัด เล่นกับหมาหมาเลียปาก
แต่จำได้ว่ากูยังไม่ได้เล่นกับมึงนี่สิ !!
 
ก่อนจากเรื่องที่อยากขอฝากก็คือ เด็กพาทไทม์ส่วนใหญ่
มันอายุ15-16ค่ะเดี๋ยวนี้ เต็มที18 ส่วนมากกว่านั้นคือส่วนน้อยมาก
ขอร้องเถอะค่ะ กรุณาอย่าเรียกพี่ อิชั้นรับไม่ได้
บางคนมีรถขับหรู ชุดมหาลัยอย่างดี มาพี่ครับๆ
คือกูเพิ่งลาคอซอง เสื้อปกกะลาสีเมื่อเดือนที่แล้ว เจ็บนะ